Depresja -- Schizofrenia -- Borderline

Każdy człowiek od czasu do czasu przeżywa gorsze samopoczucie, odczuwa pustkę i wypalenie. Zwykło się wtedy mówić: "mam doła", "mam depresję". Z prawdziwą depresją ten stan ma niewiele wspólnego.
Osoba chora na depresję nigdy nie czuje się lepiej, nie jest w stanie robić najprostszych rzeczy, a ból psychiczny jest nieporównywalnie większy niż ten znany ludziom "w dołku". Znane jest powiedzenie "weź największy smutek swojego życia i pomnóż go przez tysiąc; otrzymasz namiastkę tej choroby".

Symptomami poważnego zaburzenia depresyjnego są odczucia beznadziejności, bezradności, braku wartości, winy, pesymizmu i smutku. Uczucia te utrzymują się od rana do wieczora, niemal codziennie. Na ogół najgorsze chwile są wczesnym rankiem, po przebudzeniu.
Osoby chore tracą zainteresowanie pracą, nauką, w ogóle jakąkolwiek aktywnością, w tym kontaktami seksualnymi. Często spotyka się spadek energii życiowej lub zaburzenia snu. Zanikają wszelkie spotkania towarzyskie, osoba chora na depresję najczęściej całymi dniami przesiaduje w domu. [dep]

Depresja bezwzględnie wymaga leczenia psychiatrycznego, na ogół wystarczają indywidualne spotkania z psychiatrą i przepisane przez niego leki, czasami wymagana jest hospitalizacja. W ciężkiej depresji pacjent raczej nie powinien korzystać z pomocy psychologa; psycholog nie zaszkodzi, ale wizyty w gabinecie nie przynoszą żadnego efektu.
Spotkania z psychologiem są natomiast pomocne w lżejszej depresji (depresji reaktywnej - przyczyną choroby jest konkretne traumatyczne wydarzenie życiowe). W tych przypadkach połączenie leczenia psychologicznego i psychiatrycznego jest korzystne.

Nie. Osoba chora na depresję nie jest w stanie wykonywać swoich obowiązków. Zachęcanie jej do aktywności, którym i tak nie podoła (chociaż nam - zdrowym - może to się wydawać banalnie proste, wymagające jedynie odrobiny chęci), może w takiej osobie wzbudzić jedynie dodatkowe poczucie winy (którym i tak jest już przesiąknięta). Chory na depresję nie symuluje, on naprawdę nie może!
"Zrób to", "postaraj się" - takie słowa kierowane do chorego, są analogiczne do słów "przebiegnij trochę", "rozruszaj tę nogę" kierowanych do człowieka ze złamaną nogą. Może i mógłby przebiec kawałeczek, ale to tylko zwiększy jego ból. Problemem jest to, że złamaną nogę widać, złamanej duszy - nie, i dlatego tak ciężko jest zrozumieć.

W ogromnej większości: nie. Wbrew powszechnej opinii leki przeciwdepresyjne, np. Prozac (polski odpowiednik - Fluoksetyna) nie mają działania "euforycznego", a są jedynie stabilizatorami, tłumią negatywne uczucia. Uzależnienia występują bardzo rzadko.

Nie. "Deprim" i "Persen" w żadnym wypadku nie mogą być podstawą leczenia. Działanie przeciwdepresyjne tych środków jest bliskie zeru, a ich efektywność porównywalna z wypiciem szklanki zielonej herbaty.

W większości na depresję zachorowuje się pomiędzy 20, a 40 rokiem życia. [dep]

Niestety tak. Okazuje się, że w przypadku występowania depresji w rodzinie, ryzyko jej wystąpienia u innych członków rodzinny jest wyższe niż w rodzinach "bezdepresyjnych". [dep]

Średnio epizod depresyjny trwa około pół roku. Po tym czasie depresja na ogół - leczona czy nie - ustępuje. Niestety, mogą nastąpić nawroty choroby. [dep]

Dotychczas nie odnotowano podniesienia zagrożenia utraty płodu, ani też innych poważnych defektów podczas przyjmowania tych leków w czasie ciąży. Zazwyczaj niebezpieczeństwo wynikające z braku przyjmowania leku (np. ryzyko próby samobójczej), przemawia za przepisaniem leku - dla dobra matki i dziecka. [dep]